Chimamire miko Chapter 1 : Kotaro Dream

posted on 14 Nov 2009 20:56 by tsukinochan
“กริ๊งงงง.....”

“กริ๊งงง.....” เสียงของคางุระซึซึ(กระพรวนที่มิโกะใช้ในตอนทำพิธี). แว่วดังมาจากในหัวของผม...

“..ใครก็ได้.... มาหาชั้นที...”

เสียงของเด็กผู้หญิงแว่วดังมาพร้อมกับเสียงคางุระซึซึ.

นี่มันเสียงของใครกัน?? ผมคิดขึ้นในใจ..

ทันใดนั้น... ภาพของศาลเจ้าหลังมโหฬารที่ดูเก่าแก่ก็ผุดขึ้นมาตรงหน้าของผม....

สภาพรอบๆของตัวผมตอนนี้นั้นมืดมิด...หิมะอันหนาวเหน็บกำลังตกลงมาปกคลุมศาลเจ้าเก่า

แก่หลังนี้... ณ สถานที่แห่งนี้.. ไร้วี่แววของการมีบุคคลเข้ามาอาศัยมานนานนับสิบๆปี.....

ที่นี่มัน.....ที่ไหนกันนะ???

“กริ๊งง.....กริ๊งง...” เสียงของคางุระซึซึแว่วดังมาอีกครั้งหนึ่ง...

“ชั้นไม่อยากอยู่คนเดียว......แบบนี้...

ชั้นอยู่ที่นี่..........ชั้นอยู่ที่นี่.....

ใครก็ได้............

ใครก็ได้.......”

เสียงของเด็กผู้หญิงยังคงดังแทรกมาพร้อมเสียงคางุระซึซึ. เสียงนั้นดูท่าทางจะทรมานมากๆ..

ที่นี่น่ะเหรอ??? ไม่มีทางเป็นไปได้หรอกน่า...ที่นี่น่ะถูกปิดตายมานานนับสิบๆปีแล้วนี่นา...

เสียงที่ได้ยินนี่คงจะคิดไปเองล่ะมั้ง?? ใช่แน่ๆ.. นี่คงจะเป็นแค่ความฝันจริงๆน่ะแหละ.. ผม

คิดในใจอย่างนั้น.. พลางมองไปที่ประตูศาลเจ้าที่ถูกผนึกด้วยตัวล็อคอย่างแน่นหนาหลายๆชั้น.....

“ตุบ...”

เสียงวัตถุอย่างหนึ่งตกลงบนพื้นหินอย่างเบาๆ... ทำเอาผมสะดุ้งทันทีที่ได้ยิน.
ตัวล็อคที่ดูแข็งแกร่ง...บิดเบี้ยวราวกับถูกบางสิ่งบางอย่างที่มีพลังมหาสาร หักทำลายจนบิดเบี้ยวผิดรูปร่าง.... ผมค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆประตู...พลางเอื้มมือไปเปิดประตูอย่างกล้าๆกลัวๆ..

ภายในศาลเจ้านี้....ไม่สิ...ควรเรียกว่าคฤหาสน์มากกว่า ... เพราะว่าภายในดูโอ่อ่าและหรูหรามากกว่าจะเป็นศาลเจ้า... แต่ทว่าที่นี่คงจะสวยกว่านี้...ถ้าหากที่นี่ไร้รอยคราบดำๆที่ลากยาวไปตามผนังที่สกปรกไปด้วยฝุ่นและหยากไย่. โถงทางเดินที่เคยดูสวยงามกลับผุพังไปตามสภาพกาลเวลาที่ผ่านไปอย่างไร้ปราณี...บ่งบอกถึงที่นี่ไร้ผู้คนมาพักพิงนานนับสิบๆปี....

“ดีใจจริงๆ....ที่คุณมา.....”

เสียงของเด็กผู้หญิงที่เคยได้ยินภายในหัว ดังออกมาอีกครั้ง. แต่ทว่าครั้งนี้ ต้นตอเสียงรู้สึกว่าจะอยู่ใกล้ๆ..และไม่ได้ดังภายในหัว....ผมพยายามกวาดสายตามองรอบๆตัว... แต่ก็ไม่พบอะไรผิดปรกติ..จึงหันกลับมามองยังจุดเดิม.....

หญิงสาวผมยาวสีดำในชุดมิโกะที่เปรอะเปื้อนรอยคราบเลือด.... นั่งพับเพียบอย่างเรียบร้อยตรงหน้าผมแบบจังๆ... ร่างกายของเธอดูเลือนรางราวกับภาพลวงตาที่มิอาจจะสัมผัสด้วยมือเปล่าได้... ผมยาวๆของเธอได้ปิดใบหน้าลงครึ่งหนึ่งเหลือแต่ริมฝีปากที่ยังแสยะยิ้มอย่างน่ากลัวอยู่....ดูก็รู้ว่าคนๆนี้ไม่ใช่คนแน่นอน..

“อ๊าคคคค!!!”

ผมร้องลั่นพลางวิ่งหนีสิ่งที่กำลังเผชิญหน้าอย่างสุดชีวิต....มีเพียงเสียงหัวเราะอย่างน่ากลัวที่ไล่หลังมาอย่างไม่ขาดสาย..โดยที่ผมไม่คิดจะสนใจจะกลับไปหันหามันอีก.... แล้วทุกอย่างก็มืดลง......
.
.
.
.
.
.
เด็กหนุ่มผมสีดำไว้ผมทรงเหมือนหมาป่าคนหนึ่ง....ตื่นขึ้นพร้อมกับเหงื่อท่วมตัว..พลางหายใจรัวๆเหมือนคนเหนื่อยจัด..

“นั่นมัน.....เป็นความผันจริงเหรอ??.....มันช่างเหมือนจริงเหลือเกิน.”

เขาพูดพลางหันหน้าไปมองที่หน้าต่างห้อง. ที่บ่งบอกถึงเวลายามเช้าอันสดใส....

“ฉัน.....ไม่.....มีวัน.....ปล่อยให้....คุณ....หนีไปแบบนี้หรอก.....”

เสียงนั่นดังขึ้นมาอีกครั้ง...เด็กหนุ่มหันหน้าไปหาต้นเสียงอย่างรวดเร็ว...สายตาของใครซักคนจ้องเขม็งมาทางเขาอย่างไม่ละสายตา...สายตาคู่นั่นจ้องมาจากทางประตูห้องที่เปิดแง้มเอาไว้เพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น.... สายตาที่มองผ่านเส้นผมอันยาวสวย...ที่คุ้นเคย....

ปึง!!! ประตูห้องปิดด้วยตัวของมันเอง......และตามมาด้วยเสียงหัวเราะราวกับคนขาดสติดังระงมขึ้นมาในห้อง........
.
.
.
.
.
.
.
.
.

To be Continue………….


Comment

Comment:

Tweet

แวะมาเยี่ยมopen-mounthed smile

#2 By skycruiser on 2009-12-22 22:49

ตอน2ล่ะท่าน....

แล้วตอนใหม่ในบอร์ดวันเน็ตมารึยางค๊ะ!!

*โดนดีดออกนอกบลอค*

#1 By •SenrI• on 2009-11-24 12:55